فصل يازدهم : ادلّهء صفات و اسماء در نهج‌البلاغه اگرچه صفات واجب‌الوجود در ضمن اثبات ذات او اثبات مىشود و وجوب وجود ، خود از ادلّهء اثبات صفات جلاليّه و جماليّه است و مثل برهان حدوث و تغيير و نظم و عنايت ، ذات حكيمِ قادرِ عليمِ غنىِّ قديمِ ازلىِ ابدىِ سرمدى را ثابت مىكند ، مع‌ذلك در الهيّات براى هر يك از صفات نيز به خصوص‌اقامهء دليل شده است ، مانند آنكه بر قدرت او به خلق آسمان و زمين و ساير مخلوقات ، و بر علم او به نظام اكمل ، و تدبير و استوارى و تناسب و تطابقى كه در موجودات است استدلال مىشود . همچنين بر اينكه اين خلقت ، لغو و عبث و باطل نيست و خدا كار باطل نمىكند و هدف و غرضى از خلقت مقصود است ، به همين نظام و ارتباط مخلوقات بعضى با بعض ديگر ، استدلال مىشود ، يا بر خالقيّت و رازقيّت و رحمانيّت و هدايت و ساير صفات جمال به افعال او استدلال مىشود كه در اين گونه استدلالات حتّى لازم نيست به خلف ، و اينكه با فرض عدم